Vranjanac, hirurg, general, Srpski Larej – dr Jordan Stajić

4
657

Jordan Stajić (Vranje, 25. januar 1868 — Beograd, 28. januar 1949) bio je srpski hirurg, učesnik Balkanskih i Prvog svetskog rata, sanitetski general, načelnik sanitetske službe u Ministarstvu vojske i mornarice Kraljevine Jugoslavije od 1925. do 1931.godine.

Još jedan u nizu Vranjanaca koji odoleva svojim delima zaboravu u Srbiji, ali, opet, ponajmanje u svom gradu, u Vranju. Kada bi nekoga na ulici pitali za dr Jordana Stajića verovatno ne bi znao da se radi o čoveku koji pripada grupi prvih školovanih srpskih vojnih hirurga svog vremena.

Jordan Stajić pohađa osnovnu školu i nižu gimnaziju u Vranju, a srednju školu u Kragujevcu. Studije Medicinskog fakulteta započinje u Gracu, kasnije nastavlja školovanje u Beču, gde i diplomira 1898. godine. Nakon završenih studija vraća se u Srbiju, gde stupa u vojnu službu. U tom periodu vojni sanitet srpske vojske je imao mali broj specijalista, pa je u skladu sa tim i odlučeno da se dr Jordan Stajić uputi na specijalizaciju hirurgije u Beču.

Nakon povratka iz Beča biva postavljen za šefa Hiruškog odeljenja Vojne bolnice u Valjevu. U borbi protiv velike epidemije pegavca u valjevskom kraju, iako hirurg, danonoćno radi na suzbijanju bolesti. U toku ove epidemije, a zbog velike izloženosti istoj, i sam oboleva od pegavog tifusa, međutim, bolest ga ne sprečava da i dalje danonoćno pomaže svojim pacijentima. Zbog izuzetne hiruške veštine dodeljen mu je nadimak „Srpski Larej“ (francuski glavni hirurg u Napoleonovoj vojsci).

Krajem 1915. godine deli strašnu nesreću koja je zadesila naš narod i zemlju, povlači se preko Albanije sa srpskom vojskom. I kada je bilo najteže, on je i dalje radio svoj posao bez ikakvog izgovora. Sve vreme tokom Albanske golgote vrši hiruške zahvate nad srpskim vojnicima i izbeglim stanovništvom. Među njima operisao je i prestolonaslednika Aleksandra Karađorđevića od upale slepog creva. Tokom rata srpska vojna komanda upućuje dr Jordana Stajića u Francusku kako bi se upoznao sa organizacijom rada sanitetske i hirurške službe u francuskoj vojsci.

Po povratku iz Francuske obavlja dužnost upravnika i šefa Hiruškog odeljenja srpske vojske u Solunu. Tu dužnost obavlja sve do kraja Prvog svetskog rata. Nakon završetka rata vraća se u Valjevo gde obavlja istu dužnost na Hiruškom odeljenju valjevske bolnice. Smatra se da je značajno unapredio svojim znanjem i zalaganjem vojno-sanitetsku službu, kao i da je prvi pokrenuo izdavanje glasnika koji se bavio sanitetom u vojsci.

Godine 1925. dobija čin generala, a 1933. se i penzioniše na sopstveni zahtev. Svoje poslednje dane provodi u Beogradu, gde i umire u 81. godini života. Rezultat njegovog časnog i predanog zalaganja nas dovodi do hiljade spašenih života.

Ovaj čovek važi za omiljenog zdravstvenog radnika u Valjevu zbog čega i biva proglašen za počasnog građanina. Smatra se i utemeljivačem čitaonice vojnih lekara, kao i osnivačem sopstvenog fonda pri Valjevskoj gimnaziji za pomoć i stipendiranje darovitih učenika i studenata.

To je ono što ima u Valjevu i drugim gradovima, dok u njegovom rodnom gradu živi samo neka vrsta bledog sećanja na njega. U stvari, ne živi – preživljava!

4 KOMENTARA

  1. I just like the valuable information you provide on your
    articles. I'll bookmark your weblog and check again right here frequently.

    I am fairly sure I will learn plenty of new stuff right right here!
    Best of luck for the next!

  2. Simply want to say your article is as surprising.

    The clearness in your put up is simply great and i can suppose you're an expert on this subject.
    Fine with your permission allow me to take hold of your RSS
    feed to keep updated with forthcoming post.
    Thank you a million and please continue the gratifying work.

Ostavite komentar

Molimo Vas da unesete komentar!
Ime